পৰম্পৰাগত কৃষিৰ পৰা ব্যৱসায়িক দৃষ্টিভংগীলৈ

অসম এখন কৃষিপ্ৰধান ৰাজ্য হিচাপে জনাজাত যদিও বৰ্তমান সময়তো চাউলৰ দৰে এক প্ৰধান খাদ্যৰ বাবে আমি পঞ্জাৱ-হাৰিয়ানাৰ দৰে ৰাজ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিবলগীয়া হয়। আনকি চৰকাৰে অন্ন সুৰক্ষা যোজনাৰ অধীনত বিপিএল শ্ৰেণীৰ লোকক যি চাউল যোগান ধৰে, সেই চাউলসমূহো আমাৰ থলুৱা কৃষকৰ পথাৰৰ নহয়। ব’হাগ বিহুৰ পিছতেই অসমৰ লাখ লাখ কৃষক ধান খেতিত নামি পৰে যদিও পৰিকল্পনাহীনতা আৰু পৰম্পৰাগত দৃষ্টিভংগীৰ বাবে কৃষিখণ্ডই আশানুৰূপ সফলতা লাভ কৰা নাই। আমাৰ কৃষকসকলে পুৰণি পদ্ধতিৰে খেতি কৰাৰ ফলত উৎপাদন ব্যয় অনুপাতে লাভ অৰ্জন কৰিব নোৱাৰে। প্ৰায়ে দেখা যায় যে এবিঘা মাটিত ৪-৫ হাজাৰ টকা খৰচ কৰাৰ বিপৰীতে মাত্ৰ ৩-৪ হাজাৰ টকাৰহে ধান ওলায়, যাৰ ফলত কৃষকৰ অৱস্থা আজিও লাওলোৱা হৈয়েই আছে। এই সংকটৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ আৰু অসমক চাউলৰ ক্ষেত্ৰত স্বাৱলম্বী কৰিবলৈ আমাৰ কৃষকসকলে প্ৰধানকৈ তিনিটা বিশেষ দিশত পৰিৱৰ্তন আনিব লাগিব।

প্ৰথমতে, উন্নত জাতৰ সঁচৰ ব্যৱহাৰ: আমাৰ দেশৰ কৃষি বিজ্ঞানীসকলে প্ৰতি বছৰে অধিক উৎপাদনক্ষম আৰু প্ৰতিকূল বতৰ সহিব পৰা নতুন নতুন উন্নত জাতৰ ধানৰ সঁচ উদ্ভাৱন কৰি আছে। কিন্তু দুৰ্ভাগ্যবশতঃ এই সঁচসমূহ অধিকাংশ গ্ৰাম্য কৃষকৰ পথাৰ গৈ নাপায়। ইয়াৰ এটা কাৰণ হৈছে সজাগতাৰ অভাৱ আৰু আনটো কাৰণ হৈছে কৃষকসকলৰ পুৰণি জাতসমূহৰ ওপৰতে থকা অন্ধবিশ্বাস। আজিও বহু কৃষকে কেৱল শালি বা জাহিঙিয়া আদি পৰম্পৰাগত জাতৰ ওপৰতে নিৰ্ভৰ কৰি খেতি কৰে, যাৰ উৎপাদন ক্ষমতা বহু কম। বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে লাভান্বিত হ’বলৈ হ’লে কৃষকসকলে এনে পুৰণি মানসিকতা এৰি নতুন আৰু উন্নত জাতৰ সঁচ আঁকোৱালি ল’ব লাগিব।

দ্বিতীয়তে, মাটিৰ গুণাগুণ আৰু সাৰ প্ৰয়োগৰ জ্ঞান: কোনবিধ ধানৰ বাবে কেনেকুৱা মাটি উপযোগী, সেই সন্দৰ্ভত আমাৰ অধিকাংশ কৃষকৰ বৈজ্ঞানিক জ্ঞান নাই। বহু সময়ত মাটি পৰীক্ষা নকৰাকৈ কেৱল অনুমানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বা লোকৰ মুখৰ কথা শুনিয়েই খেতি কৰা দেখা যায়। তাতকৈ ডাঙৰ কথাটো হ’ল, বেছিভাগ কৃষকে ধাননি পথাৰত প্ৰয়োজনীয় ৰাসায়নিক বা জৈৱিক সাৰ সঠিক অনুপাতত প্ৰয়োগ নকৰে। সাৰ অবিহনে মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস পায় আৰু গছৰ বৃদ্ধি সঠিক নোহোৱাৰ বাবে ধান খেতি কাৰ্যতঃ লোকচানৰ মুখলৈ ঠেলি দিয়া হয়।

তৃতীয়তে, বাণিজ্যিক গুৰুত্ব আৰু বজাৰ কেন্দ্ৰিক শস্য বাছনি: আমাৰ কৃষকসকলে বজাৰত যি ধানৰ মূল্য বা চাহিদা বেছি, তেনে শস্যৰ খেতি কৰিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ নকৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে যিবোৰ ধানৰ বজাৰ মূল্য তেনেই কম, তাৰ ওপৰতে অধিক সময় আৰু শ্ৰম খৰচ কৰে। অথচ অসমৰ কেইবাবিধো থলুৱা ধান যেনে— জহা, বৰা, বাও, কলা ধান (Black Rice), আৰু লাৱণ্য আদিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বজাৰত অপাৰ চাহিদা আৰু আকাশলংঘী মূল্য আছে। এই গুণগত শস্যসমূহৰ বাণিজ্যিক উৎপাদন কৰিলে কৃষকসকল অতি কম সময়তে আৰ্থিকভাৱে টনকিয়াল হ’ব পাৰে।

সামৰণি: কৃষি কাৰ্য কোনো ভাগ্য পৰীক্ষা বা লটাৰী খেল নহয়। ই এক বিজ্ঞান আৰু সঠিক ব্যৱস্থাপনাৰ খেল। যদিহে অসমৰ কৃষক সমাজে আধুনিক কৃষি সঁজুলি ব্যৱহাৰ কৰাৰ সমান্তৰালভাৱে বৈজ্ঞানিক সঁচ, সাৰৰ সঠিক প্ৰয়োগ আৰু বাণিজ্যিক ধানৰ খেতি কৰাত গুৰুত্ব দিয়ে, তেন্তে অসমে কেৱল নিজৰ বাবেই চাউল উৎপাদন কৰাই নহয়, বৰঞ্চ পঞ্জাৱ-হাৰিয়ানাৰ দৰে আন ৰাজ্যলৈকো চাউল ৰপ্তানি কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব।